To największy kubaturowo i przestrzennie zabytek fortyfikacyjny na terenie gminy. Znajduje się na trasie Nieporęt-Radzymin, w Beniaminowie. W 1903 roku car Mikołaj wydał polecenie wykupu ziemi o powierzchni 60 hektarów pod budowę fortu w Beniaminowie (Koszary w Białobrzegach 1906-1915, Jacek Szczepański).

Fort zbudowany został na podstawie projektu, cenionego w armii carskiej twórcy wielu obiektów fortyfikacyjnych generała Konstantego Iwanowicza Wieliczko. Bryłę obiektu dostosowano do ukształtowania terenu, tworząc formę niesymetrycznego pięcioboku. Pierwszy etap budowy betonowego fortu zakończono w 1904 roku. Po wojnie rosyjsko-japońskiej prace były kontynuowane. W części koszarowej izby żołnierskie były ogrzewane, miały system wentylacji grawitacyjnej, łączność telefoniczną i oświetlenie elektryczne. Koszary połączone były z dwoma tyłowymi dziedzińcami podziemnym korytarzem, tzw. poterną, zachowaną do dnia dzisiejszego w bardzo dobrym stanie. Betonowa konstrukcja charakteryzowała się wykorzystaniem najnowszych osiągnięć ówczesnej sztuki fortyfikacji, polegających na wbudowaniu betonowych kaponier przeciwskarpowych oraz osłonięciu poterną przejścia do koszar przed ogniem artylerii. Po zakończeniu prac betonowo-ziemnych fort wyposażony został w stanowiska artylerii fortecznej różnego kalibru – m.in. armaty kazamatowe, przeciwszturmowe, stanowiska ciężkich karabinów Maxim kalibru 7,62 mm.

Po zakończeniu budowy fort włączony został w system obrony Warszawskiego Rejonu Fortecznego i obsadzony przez trzy kompanie z 2. Zegrzyńskiego Pułku Piechoty Fortecznej, których miejscem zakwaterowania były wybudowane w latach 1907-1908 koszary w Białobrzegach. Potężny obiekt nie został militarnie wykorzystany. W związku ze zmianą polityki obrony zachodniej granicy imperium carskiego, w listopadzie 1913 roku ogłoszony został przetarg na rozbrojenie i sprzedaż wyposażenia fortu w Bieniaminowie, co doprowadziło do utraty jego wartości bojowej przed wybuchem I wojny światowej.

W sierpniu 1915 roku, kiedy Rosjanie wycofywali się z Warszawy, Fort Beniaminów został przejęty przez wojska niemieckie. Zanim jednak Rosjanie opuścili fort zdetonowali potężne ładunki wybuchowe, które miały uczynić go nieprzydatnym dla wroga. Przejęcie fortu odbyło się bez walki. Po wojnie fort miał pełnić głównie role zaplecza magazynowego dla odradzającego się Wojska Polskiego. Sytuacja szybko uległa zmianie, gdy podczas wojny polsko-bolszewickiej fort wszedł w skład drugiej pozycji obronnej przedmościa warszawskiego i był obsadzony przez polskie oddziały z 48. pułku piechoty.
W okresie międzywojennym fort wykorzystywany był nadal przez Wojsko Polskie jako zaplecze magazynowe i szkoleniowe. We wrześniu 1939 roku spełniał rolę schronu, w którym ludność miejscowa chroniła się przed bombardowaniami i ostrzałem artyleryjskim. W czasie okupacji hitlerowskiej Niemcy urządzili na terenie fortu warsztaty. Pracowali tam również jeńcy z pobliskiego obozu w Białobrzegach.

Po wojnie przez krótki okres teren fortu zajmowało wojsko, obecnie jest to teren prywatny i znajduje się pod opieką konserwatora zabytków. Decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie w 1991 r. fort w Beniaminowie został wpisany do rejestru zabytków, jako obiekt zabytkowy w granicach wału fortecznego wraz ze strefą ochronna wokół wału o szerokości 50 metrów.

Źródło: „Fort w Beniaminowie”, Dariusz Wróbel, część I-V, Wieści Nieporęckie nr: 75, 74, 77, 80, 81.